Jan Meijer

Hoe het hart van een vader brak

2011-04-27T10:00:00.000+02:00

The Bridge/ John Griffith Story

This moving video (actually a trailer from the movie, "MOST [Czech for the bridge]") in itself is powerful and reminds us of God's unfathomable love. But the video is based on the true story of John Griffith. If we are moved by the story and the video, how can we not be moved by what God has done for us through Jesus Christ?

John Griffith Story

From, Hank Hanegraaff, Christianity In Crisis: 21st Century, pp. 167-170

The time was the roaring twenties. The place was Oklahoma. John Griffith was in his early twenties - newly married, and full of optimism. Along with his lovely wife, he had been blessed with a beautiful blue eyed baby.
John wanted to be a traveller. He imagined what it would be like to visit faraway places with strange sounding names. He would read about them and research them. His hopes and dreams were so vivid that at times they seemed more real than reality itself. But then came 1929 and the great stock market crash. With the shattering of the economy came the devastation of John's dreams. Brokenhearted, he, like so many others, packed up his few possessions and with his wife and little son, Greg, headed east in an old Model-A Ford. They made their way toward Missouri, to the edge of the Mississippi River, and there John found a job tending one of the great railroad bridges that spanned the massive river.
Day after day John would sit in a control room and direct the enormous gears of that immense bridge over the river. He would look out wistfully as bulky barges and splendid ships glided gracefully under his elevated bridge. Then, mechanically, he would lower the massive structure and stare pensively into the distance as great trains roared by and became little more than specks on the horizon. Each day he looked on sadly as they carried with them his shattered dreams and his visions of far-off places and exotic destinations.
It wasn't until 1937 that a new dream began to be born in his heart. His young son was now eight years old, and John had begun to catch a vision for a new life - a life in which Greg would work shoulder-to-shoulder with him, a life of intimate fellowship and friendship. The first day of this new life dawned and brought with it new hope and a new fresh purpose. Excitedly father and son packed their lunches and, arm in arm, headed off toward the immense bridge.
Greg looked on with wide-eyed amazement as his dad pressed down the huge lever that raised and lowered the vast bridge. As he watched, he thought that his father must surely be the greatest man alive. He marvelled that his father could single-handedly control the movements of such a stupendous structure.
Before they knew it, noontime had arrived. John had just elevated the bridge and allowed some scheduled ships to pass through. Then, taking his son by the hand, they headed off for lunch. Hand in hand, they inched their way down a narrow catwalk and out onto an observation deck that projected some 50 feet over the majestic Mississippi. There they sat and watched spellbound as the ships passed by below. As they ate, John told his son, in vivid detail, stories about the marvelous destinations of the ships that glided below. Enveloped in a world of thought, he related story after story, his son hanging on every word.
Suddenly John and his son were startled back to reality by the shrieking whistle of a distant train. Looking at his watch in disbelief, John saw that the bridge was still raised and that the Memphis Express would be by in just minutes.
Not wanting to alarm his son, he suppressed his panic. In the calmest tone he could muster, he instructed his son to stay put. Leaping to his feet he jumped onto the catwalk and ran at full tilt to the steel ladder leading into the control house. Once in, he searched the river to make sure that no ships were in sight. And then, as he had been trained to do, he looked straight down beneath the bridge to make certain nothing was below. As his eyes moved downward, he saw something so horrifying that his heart froze in his chest. For there, below him in the massive gearbox that housed the colossal gears that moved the gigantic bridge, was his beloved son.
Apparently Greg had tried to follow his dad but had fallen off the catwalk. Even now he was wedged between the teeth of two main cogs in the gearbox. Although he appeared to be conscious, John could see that his son's leg had already begun to bleed profusely. Immediately, an even more horrifying thought flashed in his mind. For in that instant John knew that lowering the bridge meant killing the apple of his eye.
Panicked, his mind probed in every direction, frantically searching for solutions. Suddenly a plan emerged. In his mind's eye he saw himself grabbing a coiled rope, climbing down the ladder, running down the catwalk, securing the rope, sliding down toward his son and pulling him back up to safety. Then in an instant he would move back to the control room and grab the control lever and thrust it down just in time for the oncoming train.
As soon as these thoughts appeared, he realized the futility of his plan. There just wouldn't be enough time. Perspiration began to bead on John's brow., terror written over every inch of his face. His mind darted here and there, vainly searching for yet another solution. What would he do? What could he do?
His thoughts rushed in anguish to the oncoming train. In a state of panic, his agonized mind considered the 400 or so people moving inexorably closer toward the bridge. Soon the train would come roaring out of the trees with tremendous speed. But this - this was his son - his only child - his pride - his joy.
His mother - he could see her tear stained face now. This was their child, their beloved son.
He knew in a moment there was only one thing he could do. He knew he would have to do it. And so, burying his face under his left arm, he plunged down the lever. The cries of his son were quickly drowned out by the relentless sound of the bridge as it ground into position. With only seconds to spare, the Memphis Express - with its 400 passengers - roared out of the trees and across the mighty bridge.
John Griffith lifted his tear stained face and looked into the windows of the passing train. A businessman was reading the morning paper. A uniformed conductor was glancing nonchalantly at his large vest pocket watch. Ladies were already sipping their afternoon tea in the dining car. A small boy, looking strangely like his own son, pushed a long thin spoon into a dish of ice cream.
Many of the passengers seemed to be engaged in either idle conversation or careless laughter.
But no one looked his way. No one even cast a glance at the giant gearbox that housed the mangled remains of his hopes and dreams.
In anguish he pounded the glass in the control room and cried out, "What's the matter with you people? Don't you care? Don't you know I've sacrificed my son for you? What's wrong with you?"
No one answered; no one heard. No one even looked. Not one of them seemed to care. And then, as suddenly as it had happened, it was over. The train disappeared, moving rapidly across the bridge and out over the horizon.

"But God demonstrates His own love toward us, in that while we were yet sinners, Christ died for us" (Rom. 5:8 NASB)

Eerlijkheid gevraagd

2011-01-03T11:21:00.000+01:00

Feest van genade

2010-12-08T09:52:00.001+01:00

Wat bedoeld is als gemeenteproject voor een 40-dagen-tijd gebruik ik momenteel voor de belijdeniscatechisatie in mijn gemeente: Aad Kamsteeg en Ronald Westerbeek, 40 dagen: Feest van genade. Werkboek voor een verdiepend gemeenteproject. Reden hiervoor is dat de gebruikelijke boeken voor deze catechisatie vaak als te theoretisch worden ervaren. Meer dan eens hoorde ik vorig seizoen: dit is allemaal wel waar, maar wat kan ik er mee in de praktijk van mijn leven? Mooi om te zien dat ik die vraag dit seizoen nog niet gehoord heb. Wel is er een verlangen om af en toe een uitstapje te maken naar een onderwerp als de doop. Tegelijk is dat soms óók omdat we even geen zin hebben om al weer over ons eigen geloof te praten. En dan niet als kritiek (zoals die soms wel van gemeenteleden wordt gehoord): ik heb moeite met de preken, wánt het komt te dichtbij. Wèl als eerlijke beschrijving van de intensiteit van wat er door middel van dit boek gebeurt: we hebben het inderdaad iedere avond over ons persoonlijke geloof. Inmiddels zijn we aanbeland bij week 3, waar de titel van het boek ook aan is ontleend: Feest van genade. Dit werd ervaren als een forse overgang, na de zware tonen van hoofdstuk 2 over de zonde. Toch brengt juist het gesprek daarover ons weer bij de kern van het evangelie: je bent zondiger dan je ooit had gedacht, maar tegelijk meer geliefd dan je ooit zou durven dromen! En ik merk dat het begint door te dringen bij de jongeren: dus is de weg van het zelf-doen een heilloze. Niet maar als theorie, maar als waarheid. Maar... hoe dan wél? Geleidelijk aan wordt men onrustiger: religie was tenminste duidelijk, van voor-wat-hoort-wat is de maatschappij vol; maar wát nu als het daar in het christelijk geloof gewoon helemaal niet om gaat? Allerlei houvast word je uit handen geslagen. En ik heb steeds vaker de neiging om dat juist te versterken, in plaats van ze meteen maar weer tot rust te brengen. Laat het hart maar onrustig worden, zodat het zijn rust alleen nog maar weet te vinden in God. Als je niet meer terug kunt naar wat je gewend was, en je weet ook niet hoe de weg er vanaf nu dan wél uit zal komen te zien, kun je nog maar één kant op: omhoog, naar God. Juist de absurde genade die op geen enkele manier logisch is, nodigt ons daartoe uit. Laat je maar vallen in de armen van je hemelse Vader, dan volgt er één feest van genade! (Lucas 15)

't Is net of die dominee het echt meent!

2010-12-06T10:19:00.000+01:00

Gisteren heb ik twee keer gepreekt over Lucas 1,20, onder het thema "Geloof 't of niet!". Het was een oude preek (december 2007) die ik met enige aarzeling opnieuw hield. In beide diensten viel me tijdens het preken een opmerking te binnen die ik inmiddels al meerdere keren heb gehoord: "'t Is net of die dominee het echt meent!" Ik heb ervoor gekozen om mijn inval voor mezelf te houden, omdat het anders wellicht toch teveel de aandacht zou vestigen op mijn persoon als prediker, alsof ik mijn eigen toepassing van de preek ben. Toch vroeg juist deze preek over Lucas 1,20 wel degelijk aandacht voor het geloof van degene die spreekt. Het gaat er niet om hoe mooi bijvoorbeeld een predikant iets kan zeggen, maar wèl of het door hem zelf heen is gegaan. Geloof wordt door niets anders doorgegeven dan door de Geest, maar die Geest werkt via mensen en hun geloof. Als je 't niet gelooft, zoals Zacharias, kun je maar beter zwijgen! En dan niet als iets definitiefs, want intussen dringt dat je ertoe om te doen wat je nog wél kan: over Gods woorden blijven nadenken in je hart. Dat is wat Maria deed, en wat maakte dat zij wél geloofde wat haar door Gabriël werd gezegd. En dan laat het me toch niet los, zo'n reactie op een preek: "'t Is net of die dominee het echt meent!" Kennelijk hebben mensen die ervaring veel te weinig. En dan zeg ik niet dat er dus -tig collega's zijn die het niet menen. Maar dat dat misschien wel eens wat teveel is weggestopt, omdat 'het daar niet om gaat' (een suggestie die me niet onbekend voorkomt). Na de eerste dienst, gistermorgen, werd ik aangesproken door iemand met kennis van zaken, ervaren in het coachen van o.a. predikanten. Hij was allereerst persoonlijk geraakt en geroerd door wat ik in de preek had gezegd. Maar vervolgens vroeg hij ook naar andere preken van mij, en of hij die misschien zou mogen lezen in zijn gemeente. Nogmaals: dan gaat het niet om mij, ik ben er eigenlijk nog beduusd van... Maar de boodschap raakte kennelijk aan iets wat nog teveel wordt gemist. En als ik dan nadenk wát dat is, dan kom ik opnieuw bij de kern van waar mijn preek gisteren over ging: geloof je wat je zegt, of zeg je het omdat het je taak is (als ambtsdrager, maar ook als ouders, bijv.)? Ik verlang ernaar dat dit van steeds meer voorgangers wordt gezegd: 't is net of hij (of zij!) het echt meent!

"Denk aan uw leiders, die het woord van God aan u hebben verkondigd, neem een voorbeeld aan hun geloof..." (Hebr.13,7)